Wis-wassen?

Zitten we gezellig in de auto richting Genua. Muziekje aan, bedenkend wat voor verrukkelijk broodje we straks halen bij de *Autogrill, het zonnetje staat stralend aan de hemel, we genieten van de bergen met nog fris groen gras tussen de grijze rotsen. Nog een paar weken droog weer en dit alles is een dorre boel. Willen we nog meer genieten van al dit natuurschoon dan moeten we de insekten van de voorruit spoelen. Even sproeien en de ruitenwissers hun werk laten doen.

Maar die ruitenwissers doen helemaal niks. Een dikke laag schuim op de voorruit, we zien helemaal niets meer en rijden voortvarend een dikke 130 op de autoweg.....
Okay rustig blijven, geen paniek. Op de rem staan is geen optie en vluchtstroken zijn hier niet, ook niet in de tunnel waar we net inrijden.

Een beetje schuim waait over naar de auto achter ons en een tanksstation ligt aan het einde van de tunnel. Ik weet dat er in NL cursussen bestaan waar men bijgebracht wordt hoe veilig door buitenlandse tunnels te rijden maar ik weet niet zeker of je daar leert hoe een auto door een tunnel te loodsen met een dikke laag schuim op de voorruit en zonder ruitenwissers. Jazeker, we rijden zonder wiswas-rubbers. Ze zijn gewoon gestolen......

Nou ja zeg!!!! Onze verontwaardiging is groot. De jaarlijkse fiera is in onze stad en dan weet je dat zakkenrollers, tasjesdiefjes en ander gespuis de straten onveilig maken. Maar het ontvreemden van ruitenwissers daar denk je niet aan..... We hebben geluk dat het stralend weer is en dat er voorlopig geen regen voorspelt is.

Aangifte doen heeft geen zin, de verzekering in kennis stellen ook niet. Op naar de garage waar we a raison van een heel fors bedrag een nieuw setje wissers bekomen. En nu maar hopen dat men het verschil weet tussen mijn en dijn.....

Prima Luna d'Estate

De tafels zijn gedekt met rode, groene en witte tafelkleedjes, er liggen preitjes met Spaanse pepers ter decoratie en de flessen rode wijn staan klaar. We eten vanavond in het Toscaanse *Buonconvento. Een midzomernachtdiner zeg maar, Prima Luna d'Estate. De moekes van de stad koken een maaltijd en bij de tabaccheria koop je een kaartje om aan te mogen schuiven.

Wij worden ingedeeld aan een tafel helemaal aan het begin van de straat. Stoelnummers 5 en 7. We besluiten tegenover elkaar te zitten ipv naast elkaar. Toch gezelliger. We boffen als het om onze disgenoten gaat! Onze buurman blijkt een gezellige Zwitserse kletskous te zijn, zijn Duitse vriendin met zus zijn jammergenoeg minder te behappen. Maar gelukkig zit er naast me een overgewichtige reuze gezellige Italiaanse kok en zijn vrouw houdt ook wel van een babbeltje. We delen verder de gezelligheid met een Franstalig drietal die vertellen een B&B te hebben een paar kilometer verderop.

Wat staat er op het menu? In Toscane eet je meestal crostini als appetizer. De geroosterde zoutloze boterhammetjes zijn belegd met rode tomaatjes, witte kaas en groene pesto! Hoe Italiaans wil je het hebben? De soep is een stevig maagvullertje en onze Zwitser lust er wel 2 van. Geeft hem een beetje power om zijn reisgezelschap aan te kunnen.... Een bord vol vlees volgt: kip, cinghiale (zwijn) en rundvlees. Het vlees met een dieprode saus, de groene erwtjes en het witte brood doen weer aan de It. vlag denken. Wonderwel smaakte het prima vanaf een plastic bordje en er is meer dan genoeg. De komende 2 weken eten we geen vlees meer heb ik me voorgenomen.

Inmiddels is het donker en de straatverlichting aan. De wijn geeft hoofdpijn, maar een kniesoor die daarop let bij zoveel vrolijkheid. De sfeer wordt in de hele straat steeds feestelijker. Kleine bekertjes komen op tafel voor de Vin Santo en de keukenbrigade komt langs met het dessert (dolce). Een taart zo groot als een tafel waar je met 12 man aan kan zitten in de kleuren van de .......? Een dikke laag Nutella tussen 2 lagen cake en de rood-wit-groene kleurstoffen spatten ervan af. Het is genoeg. 's Nachts liggen we te tollen door de slechte wijn. Maar een leuke avond hebben we absoluut gehad.

Een paar dagen Toscane is genieten. *Foto's uit Toscane zijn vaak al een verhaal op zich, *klik hier voor een kleine slideshow. Met dank aan Joanne voor de gastvrijheid!

Bevolkingsonderzoek

Op de dag dat in NL bekend werd dat iedere 55-plusser uitgenodigt wordt voor een bevolkingsonderzoek darmkanker zit ik bij de dokter voor dit testje. Bij mij heb ik de invitatie. Klinkt aardig, maar ik vind het toch een akelige uitnodiging. Ik heb vaak flink te klagen over de gezondheidszorg in dit land. Echter in de 5,5 jaar dat we hier nu wonen heb ik meer bevolkingsonderzoeken meegemaakt dan in mijn hele NL'se bestaan. Zal met mijn leeftijd te maken hebben! 'Ouderdom komt met gebreken', luidt toch het spreekwoord.

Maar goed. In de folder wordt uitgebreid beschreven wat ik moet doen om de feci bij de dokter te krijgen. Gelukkig beschrijven ze ook dat darmkanker bij een 50-jarige nogal zeldzaam is. Maar dan toch..... Lekker zitten deed ik even niet.

Tot ik vandaag de brief in de bus kreeg. De schrijver is verheugd mij mee te delen dat er geen afwijkingen aangetroffen zijn. Joepie de poepie!! Over 2 jaar mag ik weer meedoen met de test (tot mijn 70e?) en of ik in de tussentijd een paar leefregels in acht wil nemen:

=> elke dag een wandelingetje of andere lichamelijke activiteiten bezigen
=> en dagelijk 5 porties groente en fruit nuttigen

Vind ik dit nou betuttelend of hebben ze het echt goed met me voor? Ik besluit uit te gaan van het 2e.

Dat sporten lukt heel goed, maar die 5 porties willen er meestal maar 3 of 4 zijn. Op naar de fruttivendolo. In mijn boodschappenmandje verzamel ik wortels, broccoli, perzikken, bio-aardbeitjes en een paar kilo blozende pruimen. Goed voor de darmen. Jammer dat ze niet tot mijn favorieten behoren. Maar het is voor een goed doel en het is tijd voor de inmaak. Een pan borrelende plumprut op het vuur maakt me blij.

Achteraf ben ik natuurlijk zeer gelukkig met met de oproep voor de test en helemaal met het resultaat ervan. En lang leve de betutteling, ik eet weer mijn 5 porties per dag!

Festa della Repubblica

Het zou de 6e keer in ons Italiaanse bestaan dat we de Dag van de Republiek meemaakten. Maar weer is het ons niet gelukt. Op één of andere manier zijn we altijd op 2 juni in het buitenland en men zegt dat we dan ook iets missen.

Op 2 Juni wordt dus de nationale feestdag van Italia gevierd: la Festa della Repubblica. Men herdenkt dat Italia op deze datum in 1946 een republiek werd. De Italianen hielden een referendum en bedachten dat men tegen de monarchie en voor de republiek moest zijn. Tenminste dat bedacht 56% van de Italianen. Geen superwinst voor de anti-monarchisten, misschien zelfs wel een twijfelachtige winst.

Uit eigen ervaring kunnen we niet meepraten over de festiviteiten. Waar we wel over mee kunnen praten zijn de prachtige beelden die we onderweg bij de bekende Autogrill onder het genot van een heerlijke cappuccino voorbij zagen komen. Boven de bar hing een grote televisie waar de ansa.it, een nieuwsnetwerk, beelden uit een feestelijk Rome toonde. Jammer dat we er niet bij waren. Volgende keer beter. Op de website foto's van de Italiaanse 3-kleur boven de daken van Rome of zoals je wilt: geplakt tegen de wolken boven deze oude stad..



Voor meer foto's klik hier *

Onmisbaar in de keuken...

Wie heeft thuis een keukenapparaat staan welke in de winkel echt onmisbaar leek en na aanschaf nooit gebruikt is? Zo'n apparaat heb ik ook! Toen we in 2006 hier kwamen wonen kochten we een (wel broodnodige) wasmachine en waterkoker en tot mijn grote vreugde was de ijsmaker in de aanbieding. Het was een ontzettend hete zomer, die ijsmachine zou van pas komen.

Tot gisteren heeft dat ding in de doos gestaan! Ik kreeg zin in zelfgemaakt ijs. Belachelijk natuurlijk als je woont in het land waar men de beste ijsbereiders van de wereld vindt, tenminste dat denk ik.

Gisteren de machine uitgepakt, afgestoft en afgewassen en de koelbak in de vriezer gezet. Die bak moet minimaal 18 uur in de diepvries wat goed uitkwam, ik moet nog bedenken wat voor smaak mijn ijs moest krijgen. Afgelopen vakantie in de tropen zitten nog een beetje in mijn hum, mangoijs lijkt me wel gepast. Op naar de fruttivendolo.


Maar mango is iets wat hier met mate gegeten wordt dus de fruttivendolo had geen idee waar ik het over had. Mango?? Nee signora, die verkopen niet. Gelukkig heeft de buurtsuper er 2 liggen. Jazeker, de buurtsuper!! Daar waar altijd flessen vol limoncello te koop zijn en vandaag NIET. Net toen ik bedacht dat mangoijs met een scheutje limoncello wel heel erg verfrissend zou zijn.

Op internet zijn receptjes genoeg voor een sorbetje. De ijsmachine draaide een lekker bevroren goedje en de limoncello? Maakte dit experiment tot een feestje!
Eens bedenken wat voor ijs er morgen op het menu staat!

Op de bon

Wie kent de verhalen niet? In gedachte heb ik de oorlogsverhalen van mijn pa&ma over koffie, thee en suiker op de bon. In NL liggen de bonnenboekjes misschien ergens in een museum, maar hier maken miljoenen Italianen er dagelijks gebruik van. Wanneer ik een bonnenboekje uit broekzak of tas zie komen bij een kassa denk ik onwillekeurig toch: 'ach, wat sneu'.

Maar eten op de bon is hier zo gek nog niet. Het gaat niet om bonnenboekjes door armoede of omdat er tekorten zijn. Nee nee, eten op de bon is hier bijna een luxe! Een luxe voor veel werkende mensen wel te verstaan! Sommige bedrijven hebben een mensa waar tussen de middag een smakelijk 3-gangen menu wordt gepresenteerd. Beter nog voor werkenden zijn de werkgevers die bonnenboekjes weggeven die te besteden zijn bij restaurants.

Je herkent deze eetgelegenheden door stickers op de deur met namen als Pass Lunch, Ticket Restaurant of Ristomat. Wie wil dat niet: even buiten de deur lunchen met collega's, echtgenoot(e) of vriend(in) op de bon!

Dat wil ik ook, dacht ik toen ik eindelijk begreep hoe het zit met die bonnen. Maar helaas, ik ben een donna moderna zonder baan dus zonder boekje. Een vriendin neemt me weleens mee voor iets smakelijks en zwaait dan blij met haar bonnenboeken. Ze heeft er zat door man EN kind. Zoonlief van 5 eet zijn 3-gangen t.w.v. 3 euro (?) tussen de middag op school en betaald met een bon. Deze menuutjes zijn overigens niet mis. Welk kind smult niet van een soepje, dan pizza en ijs toe? Was ik nog maar 5....

De andere kant van het WEF

Politieke leiders, CEO's, grote bedrijven en 100den zoniet 1000den professionele netwerkers struinen door de straten van Davos. Mannen gekleed conform de regels: hetzelfde type blauwe pakken, winterjassen en Ipads. Zwaar in de minderheid, maar er lopen vrouwen rond die bezig zijn met hun carrières. It's nog altijd a man's world. Het *World Economic Forum is the place to be voor wie iets te zeggen heeft in onze wereld. Het valt niet mee de stad in te komen, hele hotels zijn vestingen geworden voor regeringsleiders. Terwijl we koffie drinken spreekt Sarkozy ons toe via de televisie.

Davos is vies op het moment. Niet de plek voor astmapatiënten. Chauffeurs rijden rondjes in een stad waar propaganda gemaakt wordt over hoe goed groen kan zijn. Dikke Mercedessen en Audi's. De enige hybride auto die ik heb gezien heeft een Spaans kenteken en veel reclame op de deuren.....

We zijn in Davos om sfeer te proeven en 1 of 2 diskussies te volgen. Hubbie is natuurlijk geïnteresseerd in de Euroverhalen. We krijgen stoelnummers 345 en 346 om binnen te komen bij de Euro discussie waar meneer Trichet, DE president van de Europese Centrale Bank ook zijn zegje zal doen. Te mooi om waar te zijn natuurlijk, bij stoelnummer 320 is de zaal vol.... Open Forum, jaja.

Dan maar lunchen bedenken wij. Op een heerlijk zonnig terras tegenover lege skipistes zitten we aan tafel bij een paar blauwe pakken. De mannen praten in hun mobieltjes en vertellen dat ze in hun hotelkamer zitten...? De sfeer is ronduit gezellig en het eten bijzonder smakelijk. Het leven van deze netwerkers is zo slecht nog niet.

Natuurlijk is er ook een andere kant. 1 dappere Zwitserse meneer deelt briefjes uit met een veelzeggende tekst van Gandhi: "There is enough for our needs (demand) but not enough for our greed". Tja, hier waarschijnlijk tegen veel dovemansoren gezegd.....

Winters Portofino

Wat een prachtige dag vandaag. Strak blauwe hemel, een lekker zonnetje en tijd om er op uit te trekken. Naar het mooie *Portofino. Toen we nog in Santa woonden kwam ik er wekelijks, even op de motorino. Het lag maar een km of 5 van ons huis. Nu is het even omrijden, maar de beloning is het helemaal waard:

een slaperig stadje, een prettig terrasje, een mooi zicht op de bootjes en spagetti alle vongole. Wat wil een mens nog meer? Misschien een receptje van de pasta voor 2.....

Leg 5oo gram kokkels (of neem mosselen) een half uurtje in zout water en spoel ze daarna af onder de kraan. Laat ze uitlekken. Kook ondertussen de pasta volgens de verpakking. Snijd 150 gram kerstomaatjes doormidden en bak ze samen met een doormidden gesneden teentje knoflook in een half glaasje olijfolie. Laat even pruttelen en voeg dan een glaasje witte wijn toe en de kokkels. Leg een deksel op de pan, dan openen de kokkels. Als ze open zijn doe je de uitgelekte spagetti erbij en dan goed doorroeren. Van het vuur af veel platte peterselie en peper erover.

En nog een ongevraagde tip voor wie het nog niet wist: strooi nooit formaggio/kaas over een pasta met vis! De Italianen snappen daar niets van en eerlijk gezegd, ik ook niet.....



Een haha haikuprobeersel om het te leren :)

het regent zonlicht
een kleine boot danst op zee
winters Portofino

Hahahaha Haikuuuu.....

Joan Miro

Een jaar of 5 schat ik ze. Met open mond luisteren ze naar de gids. Zij vertelt dat de kunstenaar die het schilderij maakte heel boos was. Joan Miro was zo boos dat hij zomaar het grote werk op de grond smeet, een pot zwarte verf erover gooide en stampvoetend van nijdt er over heen liep. "Zien jullie de hakken van zijn schoenen?" De schilder deed dit 30 jaar geleden, maar nu is het een heel beroemd werk. Een klein meisje bekijkt het schilderij nog eens goed en zegt dan: 'Is het eigenlijk wel droog?'

Met 2 vriendinnen ben ik in Pisa voor de *Joan Miro tentoonstelling. En we hebben een heerlijke dag. Lekker eten, mooie expositie en haiku's. Miro maakte ze ook:

Silence
la voix des cigales
penetres les roches

Ik weet helemaal niets van dichten en kom deze middag erachter dat haiku's eigenlijk best leuk zijn. In Japan is de haiku bedacht. Het zijn gedichtjes van 3 regels in ongeveer 5, 7 en 5 lettergrepen. Een beschrijving van een moment drukt het uit. Maar het moet natuurlijk poetisch zijn. Haha, dat moet niet moeilijk zijn denk ik (met mijn poetische geest... ?) en 's avonds in de trein op de terug weg ontstaat mijn ahum 1e haiku:

Travelling by train
flickering lights outside
a tourist wakes up....

en in het Nederlands kan het natuurlijk ook:

Reizend in de trein
knipperende lichtjes op straat
een toerist wordt wakker

Nou ja, nu nog iets poetischer.... ;)
In elk geval genoten we een inspirerende dag!

Plastic tasjes

Ze verdwijnen uit het Italiaanse straatbeeld. De sacchetti. Italianen dragen hun boodschappen in piepkleine tasjes naar huis. Op straat heb ik flink bekijks met mijn onooglijk, weinig elegante shopper van een Franse supermarktketen en de cassieres van mijn buurtsuper vragen me niet meer of ik 'sacchetti' wil.

Sinds 1 januari zijn die akelige dunne plastic sacchetti verboden. Het schijnt zo te zijn dat in dit land 330 tasjes per persoon per jaar over de toonbank gaan, dus veel kwaad kan het niet dat ze verdwijnen. Fijn voor het milieu, de CO2 uitstoot en wie weet waarvoor het nog meer erg prettig is.

Maar nu zijn er Europeanen (in Nederland) die bedacht hebben dat Italie de wet op de plastic zakkies niet goed in acht neemt. Volgens hen kan het niet zo zijn dat goedgekeurde plastic tasjes verboden worden.... Ze vinden het misschien zelfs een onderzoekje waard. Doet Italie eens iets positiefs voor onze wereld, gaan ze in NL zeuren.

In 2006 werd al besloten dat de tasjes uit het straatbeeld moesten verdwijnen, maar nu is het wachten op een mooi alternatief. Bij mijn buurtsuper verkopen ze nu shoppers. Net zulke onelegante als de Franse. Toch heb ik goede hoop dat er binnenkort een stijlvol designshoppertje bij de kassa verkrijgbaar is. Dit is tenslotte Italie.

Goed leven volgens....

een groepje oudere heren in Sestri Levante. Tafeltjes op het strand, sigaretje, een drankje en een kaartje leggen of jeux-de-boullen. Een gezellige dinsdagmiddag in de zon. Deze Italiaanse pensionado's vinden het wel fijn even niet bij moeders de vrouw te zijn.....

Nagenieten van de vakantie

Allora, het nieuwe jaar is bijna een week oud. Vandaag zijn we teruggekeerd uit Zwitserland, beiden in de kreukels: Hubbie heeft zijn enkel behoorlijk geblesseerd en ik zit met een arm die nauwelijks beweegbaar is en me volledig uit mijn slaap houdt. Helemaal gaar zit ik achter de computer, wat misschien niet eens een goed idee is. Maandag kunnen we pas terecht bij de dokter....

Met Oud en Nieuw beleefden we een overheerlijk feestje. De Italiaanse kok Luigi had er zin in en dat hebben we geproefd. Een feestelijk menu, ***waardig. Luigi, op *de foto's in de blauwe polo, die van zijn vak houdt gaf nog een adviesje mee: VERGEET TRUFFELOLIE!! Nepperij...

Maak pasta of salade op smaak met truffel en olie, maar nooit met geoliede truffel uit een flesje!! Smaakdegradatie. In een favoriet Milanees restaurant hebben we ooit dezelfde les geleerd, maar heel soms kunnen we de verleiding tot een klein flesje niet weerstaan. De truffelbrie smaakte overigens erg goed!

Of dit een traditioneel Zwitsers Silvestermenu was? Ik weet nog niet of dat bestaat en na dit diner heb ik ook niet de behoefte erachter te komen. Alhoewel.... Die Zwitsers kokkerellen niet verkeerd zegt de weegschaal!

Buon MMXI

Nog een paar uurtjes. In het Italiaanse verkleden de jongelui zich nu en maken zich klaar voor Capodanno = oud en nieuw. Ze trekken rode lingerie of rode katoenen ondergoedjes aan om er bijna zeker van te zijn dat het nieuwe jaar geweldig wordt. Ik denk trouwens dat niet alleen jonge mensen hieraan meedoen.. De winkels waren begin deze maand overladen met rode onderkleding en hoe dichter bij de 31e hoe leger de schappen!

De schappen in de supermarkten lagen ook vol, maar dan met gevulde varkenspoten. In mooie doosjes verpakt. Deze zampone worden vanavond in Noord-Italie gegeten met linzen. Is traditie. De linzen geven financiele rijkdom aan, wat een ieder elkaar natuurlijk wenst. Wegspoelen met Spumante en het feest wordt nog feestelijker.

Op weg naar een nieuw jaar. Even terugdenken aan het afgelopen jaar en een piepklein lijstje maken met de goede voornemens.... Wat wij eten wordt een verrassing. We eten bij een Zuricher vriendin in de Zwitserse Alpen. Een van haar gasten is chefkok en tovert vanavond misschien iets traditioneel Zwitsers op tafel (als dat bestaat voor Silvester. Zo noemen ze oud en nieuw hier!). We zijn benieuwd.

We wensen jullie allen een mooie avond toe en een gezond en gelukkig 2011.

Kerst/Christmas/Natale/Weihnachten 2010

****

Kerstmarkten

Op zijn minst 1 kerstmarkt moeten we toch wel gezien hebben in december. Beetje in de sfeer komen. Toen we nog in NL woonden liep ik er totaal niet warm voor, waarschijnlijk omdat we eerst km's moesten rijden om een sfeervolle kerstmarkt te vinden. in Italie echter heeft ieder dorp of elke stad een markt, een kerststal en een pista di pattinaggio, een ijsbaan.



Ook Frankrijk blijft niet achter als het gaat om*kersttradities. Nice en Monte Carlo hebben beiden grote kerstmarkten en het is er druk.
Vooral 's avonds wanneer alle lichtjes aan zijn en het flink koud is, best een voorwaarde voor een geslaagd bezoek aan de kerstmarkt. En gelukkig was het koud afgelopen zaterdag.

De TV kok

Ooit, we woonden nog in NL, kwam ik meestal om 5 uur thuis van mijn werk, schonk mezelf een glaasje in en deed op de bank receptenideetjes op. *Ready Steady Cook was toen misschien nog het enige kookprogramma op de buis. *Ainsley Harriott begon er ooit als kok, nu presenteert hij de show en nog altijd klutst, mixed en roert hij vol verve in de pannentjes op het vuur.

In Italia is deze show gekopieerd en heet La prova del cuoco. Lelijke decors in akelige kleuren, weinig vernieuwende recepten (tenminste als je een beetje bekend bent met de Italiaanse keuken), heel veel reclame en de dansende, soms vals zingende en huppelende presentatrice in de vorm van Antonella Clerici. Ze is onhandig, veel te blond en rondborstig. Met enorme kunstnagels kneedt ze verse pasta, schraapt de brouwsels van de chefs uit de pan en steelt de show. Zij is een superster op de landelijke televisie. Maar of ze kan koken betwijfel ik ten zeerste.



Door o.a. Ready Steady Cook, Jamie Oliver en doordat wij van lekker eten houden en ik niet echt tot de keukenprinsessen behoor, ben ik kookboeken gaan verzamelen. En vandaag is er weer 1 bijgekomen: Le ricette di casa Clerici. Bladerend door dit boekje ontdek ik een misschien wel heel smakelijke muffin met Nutella en banaan....
Zou ze dan toch kunnen koken? Het is een beetje jammer: lijkt zo'n taartje je wat? Het receptje mag ik niet publiceren ivm de rechten.



Een paar boeken waar ik zo blij mee ben.

A dress to impress

Waar zijn ze gebleven, de naïve *Kapelaan Odekerkjes uit Dagboek van een herderhond?
Al die ellendige verhalen over foute priesters!

Ik ga het echter niet hebben over foute priesters, maar over heilige jurken. Ik loop rond in de buurt van het Vaticaan waar priesters en nonnen zich vertonen in eenvoudige, doch herkenbare kleding. Echter zo nu en dan moeten de geestelijken zich in een jurk hijsen.

In de Romeinse Via de Cestari wordt prachtige priesterkleding en andere goederen om het vak uit te oefenen, te koop aangeboden. En de waar wordt waarlijk aangeprezen in blinkende etalages. Toga's met gouddraad versierd, kandelaars, bekers voor het avondmaal, antieke Mariabeeldjes en ga zo maar door.

Ik heb even opgezocht hoe het zit met de regels van het dragen van priesterkleding, maar daar kwam ik niet helemaal uit. Wel vond ik een beschrijving in het bijbelboek *Exodus 39: 1-31 hoe zo'n kleed eruit moet zien. Ik heb het idee dat er weinig verandert is.




Pracht, praal, blinkend goud en dit alles is zelfs taxfree te verkrijgen en met een creditcard te betalen.-->





Ik vind het overigens wel jammer dat de nonnen opgezadeld worden met minder kleurrijke kleding. Tenminste voor zover ik dit kon zien. Zelfs de etalagepop is de deugd herself en heeft niet eens een lippenstiffie op. Het goede voorbeeld, al kan ik dat over haar oogmake-up niet zeggen.

De Via de Cestari is niet de enige straat waar deze, overigens peperdure, winkels te vinden zijn. Ben je goed ter been en je verkent de stad niet zittend in een tourbus dan kom je ze wel tegen. Bijv. *Sorgente. Koopt een geestelijke hier zijn outfitje dan gaat de opbrengst naar een goed doel. Voor de online-shopper-priester zijn er een aantal websites waar toga's en bijv beeldschone hoeden te verkrijgen zijn. Voor de fashionista priester of non een genot om zo'n *site te bezoeken....

Zo, we weten weer wat over de uiterlijke kant van het geestelijk leven. Een wonderlijke wereld.

Nattigheid

Het is een zooitje in Rome. Studenten demonstreren tegen de plannen van de regering om te bezuinigen op onderwijs. Berlusconi wil maar liefst 700 miljoen euro minder besteden. Wie zou er dan niet bang dat de kwaliteit van onderwijs achteruit gaat? De studenten zien er tamelijk vreedzaam uit, hopelijk blijft dat zo vandaag!


Verder heeft het openbaar vervoer zin in een vrije dag vandaag en staakt! Geen taxi te krijgen natuurlijk en de niet-stakende metro is overvol. Last but not least: het regent. Zou het weer de reden zijn dat toeristen niet in november komen? Wij worden echter niet chagrijnig van een beetje nattigheid. Hubbie heeft afspraken en daarna gaan wij samen uitgebreid lunchen vlakbij de *Piazza del Popolo.

We hebben smakelijk gegeten en slenteren naar de Via Condotti. De duurste straat in Rome waar een Italiaan zijn geld niet uitgeeft. Hij flanneert hier en laat het shoppen aan de toeristen over. Echter vandaag weinig geflanneer, wel een enkele Japanse toerist met de tassen van de grote merken.

Aan het einde van de Condotti komen we tot onze schrik achteruit lopende studenten tegen met spandoeken. Heel veel demonstranten. We besluiten niet verder de stad in te gaan. Hier in de buurt is een bioscoop waar de films in originele taal vertoont worden en het is een mooi moment voor Harry Potter. 7 bezoekers in de zaal. Lekker rustig.


Het kabaal van buiten gaat aan ons voorbij. 's Avonds op het nieuws zien we dat het waarlijk een zooitje in Rome was.

Het Vaticaan

We zijn nogal eens samen op stap de laatste tijd. Nu moet Hubbie in Rome zijn en het is voor mij alweer een tijdje geleden dat ik mee ben gegaan naar deze luidruchtige stad. Ik ben nog wel eens op de luchthaven geweest wanneer landen op Genua door slecht weer niet mogelijk was en we moesten wachten op een beter moment.
Deze keer ga ik me weer een paar dagen verwonderen.


Een bezoek aan Rome beginnen we meestal bij het Vaticaan. Het is stil op het St. Pietersplein, blijkbaar is november niet de maand om deze stad te bezoeken. Naast de obelisk midden op het plein wordt hard gewerkt aan de enorme kerststal, her en daar staan bouwsteigers voor renovatiewerk en een meisje vraagt me waar nou toch die St. Pieterbasiliek is.

Ik herinner me dat tot een paar jaar geleden de St. Pieter nog vrij toegankelijk was. Met vrij bedoel ik zonder politiecontroles en gemorrel van carabinieri. De wereld verandert. Binnen wil ik natuurlijk de voet van Petrus aanraken (kussen vind ik toch echt te vies!) maar dat zit er niet meer in. Petrus zijn gouden voetje glimt ons van verre tegemoet.

We lopen nog binnen in de Sacre Grotte, de plek waar vele pausen zijn begraven. Graven met mozaïken, kunstige of juist heel eenvoudige tombes. Ook Johannes Paulus II ligt hier in een heel sober graf. Gelovigen knielen en bidden hier of leggen geld en bloemen neer.

Terug op het plein moet ik nog even op de ronde tegel staan naast de obelisk.
Vanaf deze plek kun je zien hoe ongelofelijk Bernini, de ontwerper van dit plein, met symmetrie wist om te gaan. Ga maar eens kijken als je gelegenheid hebt.


Trek hebben we door alle pracht en praal. We gaan Romeins eten: saltimbocca! En dat betekent 'springt in je mond'.

Voor de liefhebber een receptje voor 2: Leg op 2 kalfsfiletjes of beter nog op 2 platgeslagen kalfsoestertjes een plak parmaham en 1 of 2 blaadjes salie. Rol de filetjes op en steek ze vast met een prikker. Bestrooi ze met peper en een beetje bloem. Verhit 2 eetlepels olijfolie in een koekenpan en bak de de saltimbocca's bruin en gaar in een minuut of 5. Zorg ervoor dat alle kanten even bruin worden. Giet een glas witte wijn in de pan en laat het vlees nog een paar minuten sudderen. Wil je echt op zijn Romeins eten neem dan als 1e gang gnocchi met tomatensaus en Parmezaanse kaas, eet daarna de saltimbocca met je favoriete groente en toe een stukje peren- of abrikozentaart. Smakelijk!!

Het weer van vandaag

Prachtig weer vandaag. Na het eten vanmiddag even een loopje naar de passeggiata om lekker in de zon een bankie te pikken. Boekje, zonnenbrand en een heel goed humeur neem ik mee. Het is druk op de boulevard, het kost moeite een bankje te vinden.



Mensen staan druk met elkaar te praten, ze wijzen naar zee en maken foto's. Het boekje hoeft niet meer open, een prachtig verhaal speelt zich af een paar kilometer verderop boven het donkere water. Het weer verandert plotseling. De wolken worden gitzwart, het wordt een stuk frisser, de wind wakkert aan en de zee wordt onrustig. In de verte ontstaan een grote en een kleine tornado. Wat een prachtig gezicht.

*Meer weten over tornado's? Klik hier.


De show was nog niet over. Aan het eind van de middag kwam dit mooie schouwspel voorbij. 'Scary', vond een vriendin, ze dacht eerst dat het de flitser was van haar zoon's camera. Spannend werd het overigens best wel.


Wat een geweldig kabaal toen het onweer losbarste en grote hagelstenen kletterend op de daken van de auto's vielen en het glad werd bij ons voor de deur. Spannend en soms scary, maar dit natuurgeweld vandaag was echt prachtig om te zien. Oh ja, er zijn geen ongelukken gebeurd.

Wild cats

Als er even tijd is trappen wij 's morgens vroeg een rondje op de fiets en belonen onszelf daarna met een lekkere cappuccino en de krant op een terrasje in de haven.

Afgelopen zomer was het wel eens uitkijken op het fietspad langs de rivier. Soms lagen er kleine slangen in de zon te bakken die je net kon ontwijken, vreemde insecten vlogen in je neus of mond of een nest roodwitte kittens sprong zomaar voor je fiets. Van die kleine clowns schrokken we ons soms suf en het leek net of ze ons dan keihard uit stonden te lachen.

We waren best benieuwd wat er met die wildebrassen zou gebeuren, het zijn tenslotte wilde katten. Roofvogels zagen we wel eens biddend boven de rivier hangen en soms was ik (ik ben een kattenliefhebber) bezorgd dat die kleine katjes in de klauwen van die vliegende vleeseters terecht zouden komen.




Tijdens onze Giro d'Entella vanmorgen werden we door ze opgewacht. De dametjes (ze zijn met drieën) zijn groot geworden. Echt groot, met dikke glanzende vachten, slim en vol verwachting uit hun ogen kijkend. Ze zijn dol op aandacht.




Een 'vrouw met hond' brengt de dames (en andere familieleden) dagelijks eten en laat ze hopelijk ook een keer steriliseren! (En anders doen wij dat wel).





In de zon liggen ze na te genieten van hun maaltje. En wild? Ik zou bijna denken dat ze uit moeten kijken om niet opgejaagd te worden.

Mozart's Requiem

Op de Piazza de Ferrari hebben we met J&S afgesproken om een hapje te eten. Dat doen we in een restaurantje waar we vaker eten voordat we een concert bezoeken in het Carlo Felice in Genua. In het restaurant worden we hartelijk ontvangen, we eten lekker maar vanavond gaan we voor het concert naar een Palazzo ergens in Albaro, een sjieke wijk in de stad. We gaan luisteren naar het Requiem van Mozart en de dochter van J&S zingt in het koor.

In het parkje voor het palazzo is het druk. Ondanks dat het concert om 21.30 uur begint staan hele gezinnen klaar om naar binnen te gaan. Het is dringen op de trap en het kleine auditorium raakt bomvol. Een medewerkster opent dan ook maar de deuren van de aangrenzende kamer waar een kolossaal buro en antieke kasten gevuld met oude en nieuwe muziek staan. Aan de muren oude prenten van violen en andere instrumenten.

We zijn in het Conservatorium van Genua, waar getalenteerde jonge mensen hun muziekopleiding volgen. Hun families en vrienden luisteren vanavond. De muzikanten verzamelen zich rondom het grote buro voordat zij ten tonele te gaan. De jonge studenten soms een beetje nerveus, hun oudere leraren vol vertrouwen. Er is genoeg gereperteerd om deze avond tot een succes te maken. Prachtig was het. Hopelijk nog eens een uitvoering in een mooie kerk of zo. We gaan dan zeker weer luisteren.



Zie de foto: De dirigent heeft op wel heel eigentijdse wijze zijn muziek bij zich!
Foto made by JR.

Gastvrij onthaald

Boerenkool met rookworst. Hollandse winterkost welke we ontberen in het Italiaanse. Bij W&D worden wij zeer gastvrij onthaald, we praten lekker bij en smullen erop los: boerenkaas en likkepot op brood, beschuitjes, krentenbollen en appelstroop. Ha ha, we zijn toch zo Hollands!!

We zijn in NL omdat we bedachten dat een bezoek aan vrienden en familie plezierig zou zijn (vooral voor de niet zo piepjonge!) en we al veel te lang niet zijn geweest.
O.a. mijn moeder, Tante Cootje en onze vriendin Beatrijs (zie foto 94 jaar!!) met wie we altijd Chinees eten aan de keukentafel. Dit lijkt niet bijzonder, maar reken maar dit iedere keer heel speciaal is.

Op de zaterdagmiddag was er de kleine familiereünie op ons logeeradres. Een lumineus plan van Wiets tot groot genoegen van ons allen. De familie is niet zo vaak bij elkaar. Een gezellige tafel vol oudere, jongere en nog jongere familieleden. En niet onbelangrijk: ook hier werd gegeten. De mannen hebben kilo's spruitjes schoon- gemaakt voor bij de hazenpeper, geroosterde aardappels, lekkere boerenwijn en taart toe.


Een paar heerlijke dagen hebben we gehad. Het lijkt alleen over lekker eten te gaan, maar het belangrijkst waren natuurlijk alle ontmoetingen die we hebben gehad. Dank W&D en dank aan jullie allen bij wie we zo gastvrij werden ontvangen!! Xx